Badania historyczne i konserwatorskie oraz konserwacja i restauracja obrazów z klasztoru Sióstr Wizytek w Warszawie.
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 1
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 2
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 3
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 4
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 5
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 6
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 7
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 8
Otwórz okno dialogowe, slajd numer: 6
+3
Badania historyczne i konserwatorskie oraz konserwacja i restauracja obrazów z klasztoru Sióstr Wizytek w Warszawie.
W 2020 r. podjęto współpracę z warszawskim klasztorem Sióstr Wizytek. Rozpoczete wieloletnie prace stanowią element szeroko zakrojonego projektu badawczego, obejmujący inwentaryzację, badania, konserwację i restaurację wybranych obrazów z klasztoru Sióstr Wizytek w Warszawie, realizowanego pod kier. prof. ASP dr hab. Anny Potockiej, przy wsparciu Mazowieckiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z udziałem naukowców z Instytutu Sztuki PAN.
Studenci II i III roku mają wyjątkową możliwość realizacji indywidualnych projektów konserwatorskich przy obiektach znakomitej klasy malarstwa pochodzących z XVII i XVIII w. autorstwa artystów rodzimych, włoskich i flamandzkich, które przetrwały do naszych czasów w klasztorze. Wiele z ocalonych dzieł pochodzi ze spuścizny po królach polskich bądź fundacji królowej Ludwiki Marii Gonzagi, która w 1654 r. sprowadziła z Francji i uposażyła hojnie to zgromadzenie. Z uwagi na klauzurową regułę klasztoru oraz utrudniony dostęp do zbioru większość́ z obrazów nie była do tej pory znana szerszemu gronu odbiorców, ani nawet badaczom i naukowcom. To wyjątkowa sposobność przeprowadzenia badań i konserwacji obiektów gromadzonych przez ostatnie 370 lat. Klasztor bowiem cudem ocalał podczas bombardowania Warszawy w 1939 r. a także po upadku powstania warszawskiego. Heroicznym wysiłkiem Siostry starały się zachować zbiory i najcenniejsze pamiątki, ukrywając je w piwnicach, zamurowując w ścianach klasztoru, zakopując na terenie ogrodu. Stąd też wiele obrazów nosi ślady pożaru, urazów oraz zniszczeń. Podczas prowadzonych prac priorytetem stało się umożliwienie dostępu do oryginalnej materii dzieł, także od strony odwrocia, a nawet zachowanie pierwotnych XVII-wiecznych systemów nabijania obrazów za pomocą drewnianych kołków. Odczytano i zabezpieczono także wszystkie napisy i dedykacje wykonane przez siostry na obrazach w przeszłości. Pozostawiono zatem widoczne zmiany, tak aby współczesny odbiorca miał świadomość upływu czasu i był świadkiem transformacji tych dzieł na przestrzeni wieków.