Relacja z praktyk w Pracowni Konserwacji i Restauracji Malarstwa Ściennego
Tegorocznego wyjazdu baliśmy się chyba wszyscy — i trudno powiedzieć, kto najbardziej. Studenci III roku przyjechali do Krasnego w drugiej połowie września i od początku nie mieli łatwo: nowe miejsce, odpowiedzialne zadania, niesprzyjająca aura, a dla większości także pierwsze spotkanie z konserwacją malarstwa ściennego przy tak cennych malowidłach. Początki, jak zawsze, były trudne: niektórzy pokonywali strach przed wysokością, inni obawiali się igieł. Szybko jednak okazało się, że ekipa nie boi się pracy. Po nieśmiałym starcie rozkręciła się na tyle, że zdążyliśmy wykonać sporą łatę w dolnej partii malowidła przedstawiającego Matkę Boską Różańcową, a także oczyścić i skonsolidować fresk ze sceną Nauczania Marii. Nadal prowadziliśmy też nierówną walkę z cementowymi nawarstwieniami, spod których staraliśmy się wydobyć nawet najdrobniejsze fragmenty dolnych partii fresków.
Tak minęły dwa tygodnie. Praktykanci wyjechali, a ich miejsce zajęła reprezentacja V roku. No i się zaczęło… Presja czasu, ambitny zakres prac i plan rekonstrukcji całkiem solidnego fragmentu architektury iluzjonistycznej, której żadne z nas nie miało jeszcze okazji malować. Nie będziemy ukrywać: rekonstrukcja była w tym roku sprawą honorową, choć zadanie wydawało się trochę z pogranicza „mission impossible”. Dla mniej wtajemniczonych — architekturę iluzjonistyczną, inaczej kwadraturę, trzeba zrozumieć i namalować tak, by oszukać oko odbiorcy, przedstawiając przestrzenną formę na płaskiej ścianie. Teraz wyobraź sobie, drogi czytelniku, że musisz przy tym wiernie odwzorować sposób malowania i kolorystykę, a linie poprowadzić po łuku tak, jakby zrobił to sam Eckstein.
Obawy towarzyszyły nam aż do ostatnich pociągnięć pędzla. Studenci podeszli do zadania ze stoickim spokojem i hasłem „Ahoj, przygodo!” na ustach. I wiecie co? Zrobili to — we dwójkę! Kompozycja odzyskała istotny element, a my odetchnęliśmy z ulgą.
Ale nie zapominajmy o pozostałej części grupy! Konserwacja malarstwa ściennego, to działania zespołowe i efekt pracy wielu rąk. Zatem ekipa od Matki Boskiej Różańcowej dołożyła swoją cegiełkę przy retuszu lepiej zachowanych fragmentów fresku. Natomiast grupa w nawie północnej zaawansowała prace na tyle, że prawdopodobnie następne spotkanie ze sceną Apoteozy św. Andrzeja będzie tym ostatnim. Ale nie uprzedzajmy faktów. Tymczasem ponownie zapraszamy wszystkich do kościoła pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Krasnem. Pojedźcie, zobaczcie i zachwyćcie się Ecksteinem — a także owocami ciężkiej pracy naszych studentów.
Katarzyna Pisarska
Pracownia Konserwacji i Restauracji Malarstwa Ściennego
